Rodzaje rzutów w piłce nożnej – przewodnik

Rzut karny — zasady i wykonanie

Rzut karny, potocznie nazywany „jedenastką”, to jeden z najbardziej emocjonujących momentów w piłce nożnej. To bezpośredni pojedynek strzelca z bramkarzem, który nierzadko decyduje o losach całego meczu. Sędzia dyktuje go za przewinienie w polu karnym – takie, za które w każdym innym miejscu boiska podyktowałby rzut wolny bezpośredni.

Zasady wykonania rzutu karnego:

• Piłka musi być nieruchomo ustawiona na punkcie karnym (11 m od bramki).

• Wszyscy zawodnicy oprócz strzelca i bramkarza muszą znajdować się poza polem karnym, za linią piłki i co najmniej 9,15 m od niej.

• Bramkarz musi stać na linii bramkowej między słupkami aż do momentu kopnięcia piłki.

• Wykonawca kopie piłkę do przodu i nie może jej dotknąć ponownie, dopóki nie uczyni tego inny zawodnik.

• Jeśli piłka po strzale odbije się od słupka lub poprzeczki, strzelec nie może jej dobić, zanim dotknie jej inny gracz.

Rzuty wolne — pośrednie i bezpośrednie

Rzut wolny to jeden z najczęstszych sposobów na wznowienie gry po przewinieniu. Jest on dyktowany w miejscu naruszenia przepisów. W zależności od rodzaju faulu wyróżnia się dwa podstawowe typy: rzut wolny bezpośredni oraz pośredni. Różnią się one przede wszystkim tym, czy można z nich zdobyć bramkę jednym strzałem.

Rzut wolny bezpośredni przyznawany jest za poważniejsze przewinienia, takie jak faul z kontaktem fizycznym (np. nieprzepisowe zaatakowanie) czy celowe zagranie ręką. Jak sama nazwa wskazuje, można z niego zdobyć bramkę bezpośrednim strzałem. Jeśli wykonawca umieści piłkę w siatce, gol jest uznawany. To właśnie po takich strzałach, często wykonywanych nad murem obronnym, padają spektakularne bramki.

Z kolei rzut wolny pośredni dyktowany jest za przewinienia o charakterze technicznym lub niesportowym, które nie zakładają bezpośredniego kontaktu fizycznego. Aby strzał z niego zakończył się golem, piłka musi najpierw dotknąć innego zawodnika – z dowolnej drużyny. Sędzia sygnalizuje ten rodzaj rzutu, trzymając jedną rękę uniesioną pionowo w górę. Do takich przewinień należą:

• spalony,

• niebezpieczne zagranie bez kontaktu z rywalem,

• przetrzymywanie piłki przez bramkarza w rękach dłużej niż 6 sekund,

• złapanie przez bramkarza piłki po celowym podaniu stopą od kolegi z drużyny.

Rzut wolny pośredni — zasady

Rzut wolny pośredni wykonuje się z miejsca przewinienia. Podobnie jak przy rzucie wolnym bezpośrednim, zawodnicy drużyny przeciwnej muszą zachować dystans co najmniej 9,15 metra od piłki aż do momentu jej kopnięcia.

Rzut wolny bezpośredni — zasady

Przyznaje się go za faule takie jak kopnięcie, podcięcie, uderzenie czy niesportowe pchnięcie rywala. Do tej samej kategorii zalicza się celowe zagranie ręką przez zawodnika z pola (poza własnym polem karnym) oraz niedozwoloną ingerencję w grę ze strony ławki rezerwowych.

Zasada jest prosta: wykonawca może strzelić bezpośrednio na bramkę, a gol jest ważny, jeśli piłka trafi do siatki. Musi ona jednak być nieruchoma w momencie strzału i ustawiona w miejscu faulu.

Co się dzieje, gdy przewinienie na rzut wolny bezpośredni ma miejsce w polu karnym drużyny broniącej? Wówczas sędzia dyktuje rzut karny. Podkreśla to, jak dużą wagę przepisy przywiązują do fauli w strefie bezpośredniego zagrożenia bramki. Rzuty wolne bezpośrednie, zwłaszcza te blisko pola karnego, są ważnym elementem taktyki ofensywnej i doskonałą okazją do zdobycia gola.

Rzut rożny — jak go wykonać?

Rzut rożny, potocznie nazywany kornerem, to jeden z najbardziej ekscytujących stałych fragmentów gry. Sędzia dyktuje go, gdy piłka przekroczy linię bramkową (ale nie wpadnie do bramki), a ostatnim, który jej dotknął, był zawodnik drużyny broniącej. Dla zespołu atakującego to doskonała okazja, by stworzyć zagrożenie pod bramką rywala dzięki dośrodkowaniu w pole karne.

Podczas wykonywania rzutu rożnego obowiązują następujące zasady:

• Piłka musi być ustawiona nieruchomo wewnątrz ćwierćkola przy narożniku boiska.

• Wszyscy zawodnicy drużyny przeciwnej muszą znajdować się co najmniej 9,15 m od piłki, dopóki nie zostanie ona wprowadzona do gry.

• Z rzutu rożnego można zdobyć bramkę bezpośrednio (tzw. gol olimpijski).

• Wykonawca nie może dotknąć piłki ponownie, zanim nie dotknie jej inny gracz.

W praktyce rzuty rożne to starannie przygotowane schematy taktyczne. Drużyny często mają kilka wariantów ich rozegrania: od mocnego dośrodkowania w pole karne z liczeniem na strzał głową, po krótkie rozegranie z partnerem, by zaskoczyć obronę. To chwila, gdy w polu karnym robi się tłoczno, a o wyniku decyduje krycie indywidualne i walka o pozycję. To sprawia, że kornery jednym z najbardziej nieprzewidywalnych momentów meczu.

Rzut z autu — zasady i technika

Rzut z autu to jedyna sytuacja w grze, gdy piłkarz z pola (inny niż bramkarz we własnym polu karnym) może legalnie wprowadzić piłkę do gry rękami. Sędzia dyktuje go, kiedy piłka całym obwodem przekroczy linię boczną. Rzut wykonuje drużyna przeciwna do tej, której zawodnik jako ostatni dotknął piłki.

Prawidłowa technika wykonania rzutu z autu wymaga, aby zawodnik:

• stał twarzą do boiska,

• obiema stopami dotykał podłoża na linii bocznej lub za nią,

• trzymał piłkę oburącz i wyrzucił ją płynnym ruchem zza i ponad głową.

Dodatkowe zasady dotyczące rzutu z autu:

• Przeciwnicy muszą zachować odległość co najmniej 2 metrów od miejsca wykonywania rzutu.

• Wykonawca nie może ponownie dotknąć piłki, dopóki nie dotknie jej inny zawodnik.

• Nie można bezpośrednio zdobyć bramki – jeśli piłka wpadnie do bramki rywala, sędzia dyktuje rzut od bramki, a jeśli do własnej – rzut rożny dla przeciwnika.

Rzut sędziowski — kiedy i jak?

Rzut sędziowski to jeden z najrzadszych sposobów wznowienia gry. Sędzia sięga po niego w wyjątkowych sytuacjach, gdy mecz trzeba przerwać z przyczyn niezawinionych przez żadną z drużyn. To neutralne rozwiązanie, które ma sprawiedliwie przywrócić piłkę do gry.

Sędzia zarządza rzut sędziowski, gdy gra zostaje przerwana z przyczyn innych niż przewinienie, takich jak:

• poważnej kontuzji zawodnika,

• pojawienia się na boisku drugiej piłki lub osoby postronnej,

• trafienia piłką w sędziego, jeśli w istotny sposób zmienia to przebieg akcji (np. prowadzi do utraty posiadania, groźnego ataku lub gola).

Obecnie wznowienie gry wygląda następująco:

• Sędzia upuszcza piłkę zawodnikowi drużyny, która jako ostatnia ją posiadała.

• Wznowienie następuje w miejscu, gdzie piłka znajdowała się w momencie przerwania gry.

• Wszyscy pozostali gracze muszą zachować odległość co najmniej 4 metrów od piłki.

• Jeśli gra została zatrzymana w polu karnym, piłkę zawsze otrzymuje bramkarz drużyny broniącej.